Levenslust

Levenslust

“Inside us there is something that has no name, that something is what we are.” (Blindness Jose Saramago)

Een blog over Levenslust met Jose de Sousa Saramago (16 nov 1922-18 juni 2010) als boegbeeld. Dit blog is een uitnodiging om ook jouw verhaal te plaatsen al dan niet anoniem over verlangen, over passie en het gebrek eraan, over wederzijds en tekort verstaan, over je verhouding ten aanzien van je zelf, de ander(en), over het (on)mogelijke, over je bestaan, over wat was en niet was, over dat wat jouw lijntje of lont is met en in je bestaan. Voel je vrij te delen in mede-menselijkheid. Met Jose in de achtergrond, Mensch onder de mensen, WELKOM!

Een kleine moord

LevenslustigePosted by Sindy Tue, May 07, 2019 17:54:47
Tijdens het middaguur wandel ik graag in een park en soms ook in de stad. Dinsdag, marktdag in Eindhoven. Een enkele straatmuzikant geeft kleur. Een ingetogen man van meer dan middelbare leeftijd bespeelt een instrument waarvan ik niet de naam ken. Snaren in een houtendoos die hij lijkt te strelen met een stokje met zachte bol aan het einde van het gereedschap. De melodie is exotisch, oost Europees...zo'n deuntje dat je eindeloos kan horen, als een soort mantra. Het klinkt -zoals het hoort-melancholisch. Een zuchtje weemoed en herinnering aan 1994. Het zucht door mij heen. Ik was 22 en verbleef vanwege een ESF uitwisseling in Roemenië.
De directrice van de universiteit had gouden kranen in huis en de zigeuners sliepen met de kippen in de bomen. Kinderen in pyama in de psychiatrie, met als enige therapie; morfine. Bejaarden die met zessen een slaapkamer deelden en de gastheer van mijn logeeradres -met zware hersenbeschadiging na een hersenbloeding- vergreep zich graag terloops aan mijn kruis. Van dat laatste maakte ik geen drama, de rest was al dramatisch genoeg.
Ik passeer en neem mij voor op de terugweg te doneren.
Dan begint er iemand te roepen en het meest - voor mij- onvoorstelbare gebeurt.
Een grote man staat voorover gebogen over het instrument te roepen naar de muzikant ;"dit deuntje speelde je twintig minuten geleden ook al he"!? Hij verstoort het spel en herhaalt zijn opmerking zo luid dat iedereen stopt en kijkt naar wat er gebeurt. "Jij ken niet spelen he, jij ken maar 1 liedje he!? En nu nog luider; "1" en hij gebruikt zijn wijsvinger erbij, de man glimlacht nederig terug en zet opnieuw zijn deuntje in. Dan schreeuwt de man haast in het gezicht van de muzikant, "Jij ken eigenlijk helemaal niet spelen he!? Als jij echt zou kunnen spelen kreeg je wel iets van me, maar jij ken niet spelen!" Hij lacht voluit, de triomf over zijn opmerkingsvermogen vierend en de mensen om hem heen lachen mee, hard en hartelijk en vervolgen hun weg.

Wat overblijft is verstomming

stilte...








  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.