Levenslust

Levenslust

“Inside us there is something that has no name, that something is what we are.” (Blindness Jose Saramago)

Een blog over Levenslust met Jose de Sousa Saramago (16 nov 1922-18 juni 2010) als boegbeeld. Dit blog is een uitnodiging om ook jouw verhaal te plaatsen al dan niet anoniem over verlangen, over passie en het gebrek eraan, over wederzijds en tekort verstaan, over je verhouding ten aanzien van je zelf, de ander(en), over het (on)mogelijke, over je bestaan, over wat was en niet was, over dat wat jouw lijntje of lont is met en in je bestaan. Voel je vrij te delen in mede-menselijkheid. Met Jose in de achtergrond, Mensch onder de mensen, WELKOM!

Aroma

JosePosted by Sindy Wed, April 24, 2019 10:19:14

Een bezoek aan het woonhuis van Jose en Pilar in Tias was in één woord; overweldigend. Alles in het huis is een souvenir aan zijn leven, zijn rijke geest, ruime hart, scherpe blik op de maatschappij en zalvende gloed vol mededogen. Alles in het huis was als een relikwie voor mij. Ik was extatisch en kon het niet bevatten, ik durfde niets aan te raken terwijl ik een streler ben- ook van objecten. Ik had de dingen een voor en willen vastpakken, structuur onder mijn vingers willen voelen, gewicht willen ervaren, besnuffelen, ja zelfs likken, ik heb een fetisj voor Jose en zijn "spullen".
De extase begon met een paar lichtflitsen en toen werd mijn Psoas diep aangetrokken en losgelaten, mijn hele wezen werd gedoopt in de gelukzalige energie die zo vibrant was dat ik er regelmatig van moest huilen. Zouden er dergelijke epileptische aanvallen bestaan? Of was dit ook een soort van spiritueel orgasme? Wat het ook was; ik kwam Thuis in Jose zijn huis.

Naast enkele mooie privé foto's van mijn Lief en mezelf, heb ik andere foto's nooit zo vaak bekeken als de foto's van het huis van Jose en Lanzarote.

De keuken; witte omkadering, donker houten keukenkasten en overal servies, op de kasten de aardewerken potten, de servetten op tafel met de initialen van Pilar en Jose S, het krullende P, J, S boompje - waarvan ik een exemplaar in mijn Yoga-schrijf kamer koester. Maar vooral het aroma van Portugese koffie, dat was de apotheose van het bezoek.
In de overgang tussen binnen en buiten, nam ik plaats in de lichte stoelen (2e) foto en kreeg koffie geserveerd.
Toen Jose nog leefde ontving hij regelmatig wildvreemde bezoekers die zich aandienden voor een praatje met hem, het was in deze keuken waar hij hen koffie aanbood.

De keuken deed denken aan de keuken van mijn grootouders, die in de jaren '70 - meteen na Franco's vertrek, in de wintermaanden hun toevlucht in Spanje zochten. De geur van koffie herinnert aan mijn eerste levensbehoefte, letterlijk. Als baby kreeg ik van melk teveel slijm in mijn keel, ik snakte als het ware naar adem, de huisarts adviseerde mijn moeder om koffie bij de melk in het flesje te mengen. En zo kreeg ik steeds meer koffie binnen. Nog steeds drink ik twee koppen koffie per dag, wanneer ik de koffie bijvoorbeeld op vakantie vergeet, heb ik om precies 12 uur s'middags al een raar hoofd, kun je nagaan.............. toch wil ik er niet van af en hoef ik er niet van af. Ik geniet er nog steeds van.
Waren het al die ingrediënten bij elkaar die voor deze verzengende climax zorgden? Mijn Lief snapte er alles en niets van en hij bleef aanwezig en zacht, hij was geraakt/ontroerd denk ik. Op die momenten ben ik geen sociale reisgenoot, ik besef nu pas dat ik dan ook niet goed meer kijken kan; ik heb gemist welke boeken op tafel lagen en wat er allemaal op de koelkast prijkt. Wat was het voor een wijn die daar geopend in een hoekje staat? De diversiteit aan servies. Enfin dat is wat extase dus ook kan doen, je buitenste binnen keren...... totaal voldaan was ik na dit magische bezoek. Het had mij naar een diepere, ruimere en hogere laag gebracht, ik was er stil van.
Ja de ervaring deed denken aan een liefdespel. Dat wat zo aantrok werd juist door en in de aantrekking overstegen; alsof ik regelrecht in de armen van de Onbewogen Beweger was beland en dat was alles overstijgend zalig.

Het object van begeerte werd door mij geobjectiveerd doordat de beleving materie overstijgend werd in plaats van materie bindend. En juist in die objectivering vond de vonk van de ervaring van het liefdesspel plaats. In Tantra proberen we voorbij de begeerte te komen o.a. omdat de objectivering van het subject de interactie doet stollen.
Er zijn zogenaamde Tantra benaderingen waarin de begeerte als ware het minderwaardig, wordt weggezet. In tegensteling tot dat uitgangspunt moedigde Osho juist aan om het onvermijdelijke met beide handen aan te pakken en lustig door de begeerte heen te gaan; ik volg zijn benadering wat dit betreft wel. Juist het taboe laat zien waar de macht ligt. Laten we ons "bevrienden" met dat waarvan we liever afstand nemen, dat wat we willen "bevreemden". We komen we dan niet voorbij de begeerte, laten we het bea(de)men, laat het passeren zodat wij het kunnen passeren, zodat het ons passeert, laten we er samen door heen ademen en verbinding met ons hart houden.

In de situatie van het huis van Jose en mijzelf is er geen interactie mogelijk en omdat het fysiek dode materie is en de intentionaliteit al platonisch van aard is, is dus het vergelijk met de interactie in het liefdesspel mank.

Toch doet dit een vermoeden aan mij suggereren dat de verbinding met de eigen interne beleving van de begeerte van het object, de brug slaat naar verbinding met het subject, de ander.....en dan stroomt het.

Misschien schrijf ik de volgende keer over zijn slaapkamer ;-)

In september aanstaande bezoek ik zijn huis opnieuw, ditmaal ga ik echt kijken.































  • Comments(0)

Fill in only if you are not real





The following XHTML tags are allowed: <b>, <br/>, <em>, <i>, <strong>, <u>. CSS styles and Javascript are not permitted.