Levenslust

Levenslust

“Inside us there is something that has no name, that something is what we are.” (Blindness Jose Saramago)

Een blog over Levenslust met Jose de Sousa Saramago (16 nov 1922-18 juni 2010) als boegbeeld. Dit blog is een uitnodiging om ook jouw verhaal te plaatsen al dan niet anoniem over verlangen, over passie en het gebrek eraan, over wederzijds en tekort verstaan, over je verhouding ten aanzien van je zelf, de ander(en), over het (on)mogelijke, over je bestaan, over wat was en niet was, over dat wat jouw lijntje of lont is met en in je bestaan. Voel je vrij te delen in mede-menselijkheid. Met Jose in de achtergrond, Mensch onder de mensen, WELKOM!

Het Schijnbestaan

LevenslustigePosted by Sindy Sat, March 16, 2019 19:56:38
Het Schijnbestaan van Jose; niet eerder zo'n trage roman gelezen, het leest als een schilderij, het is vooral meditatief, alsof de woorden zijn neergestreken op het papier, als een verdwaalde uil tegen de schemering in je achtertuin. De woorden koesteren, strelen, het is een ode aan de gewone kleine conventionele man die graag vasthoudt aan tradities en worstelt met al het nieuwe. Het is een allegorie van vlees en bloed op de allegorie van "De Grot" van Plato. Het beschrijft het leven van een Pottenbakker wiens dagelijkse bezigheid en overleving achterhaald wordt in deze nieuwe maatschappij en wiens overleving uitdooft en uitsterft. En toch hoop vindt.

Toevallig was ik zelf ook ooit beginnend pottenbakker. Het was in de periode waarin ik- in mijn eentje - opkrabbelde vanuit een zware burnout. Het was rond het jaar 2000. Op een zondagochtend vertrok ik met mijn station wagon (aangeschaft om dingen aan te schaffen of kwijt te raken, tegen mijn vader had ik gekscherend over de aanschaf van de auto gezegd "kan ik mijn nieuwe hobby van begrafenisondernemer uitoefenen", waarop mijn pa wat wrang had geglimlacht) naar een keramiekmarkt. De wagen was volgeladen met de door mijn handen en ogen en Wil vervaardigde objecten, aarde, lucht, water en vuur, hoe had ik me nog meer in mijn element kunnen voelen!? Ik bedacht dat het mogelijk was dat ik niks zou verkopen en ik merkte dat die gedachte me niet verontrustte, me zelfs kalm deed voelen. s'Avonds reed ik naar huis met een lege wagen, een leeg gevoel en een volle beurs. Alsof ik niet meer compleet was, alsof ik voor Faust had gespeeld.....

Jose schreef odes aan de ambachtsman, de handenarbeider, de landarbeider....dat was oogstende arbeid. Het vloeide voort uit je eigen inspanning, je handen met eventueel een door je handen gehanteerd hulpstuk. Een kom klei ontstaat uit een klomp klei. Een brood uit een klomp deeg en OOOOOooo wat geniet je extra van het zelfgemaakte brood. Zelf gemaakt brood Vieren we! Spullen die vanuit de handen zijn ontstaan, staan dichter bij ons zelf, alsof we ze gebaard hebben. Zeker als je bedenkt dat je hand chakra's in directe verbinding met je hart staan. Tegenwoordig laten de modern ingerichte woningen vooral wit, wit, wit toe en af en toe een gekleurd muurtje. Er zijn geen herinneringen te vinden, versieringen vanwege het gevierde (misschien een klein afgebakend hoekje staat een paar foto's toe van ons geweldige leven of een afbeelding van een boeddha) maar vooral versieringen die ook weer losgekoppeld zijn van ons leven of een leven. Ze zijn een product uit het schijnbestaan.
En zo vervreemden we steeds verder weg van arbeid die ons verbindt......en van een leven in verbondenheid.

We raken vervreemd door en van een vervreemdende arbeid die ons leven bepaalt, hoe ingewikkelder de arbeid en verder van onze handen af, hoe minder we ons persoonlijk betrokken voelen. We verblijven in de greep van de objectivering.
En die objectivering grijpt om ons heen.
Werp eens een blik in de woning van ouderen, de inrichting verklapt of de persoon werd toegestaan zelf de regie te behouden of dat de kinderen voor het gemak met praktisch geweten hebben huisgehouden. De psychologie van het fenomeen woninginrichting............

In het boeddhisme wordt vooral onthechting nagestreefd, materialisme is van ego-istische aard. Maar degenen die boeddhisme naleven, wonen in een hoogst onpersoonlijk klooster en bedelen hun overleving bij elkaar, zij hoeven niet te arbeiden.
Zelf heb ik ontdekt dat het voor mij wel belangrijk is om na en liefst ook onderwijl de arbeid omgeven te zijn met schoonheid, spulletjes, herinneringen, planten, objecten die eigen-standig hun plek innemen, waartussen ik me verbonden kan voelen en transparant kan worden......vormloos, leeg en toch zo vol.
















  • Comments(2)//blog.yogamaasmechelen.be/#post2