Levenslust

Een kleine moordLevenslustige

Posted by Sindy Tue, May 07, 2019 17:54:47

Tijdens het middaguur wandel ik graag in een park en soms ook in de stad. Dinsdag, marktdag in Eindhoven. Een enkele straatmuzikant geeft kleur. Een ingetogen man van meer dan middelbare leeftijd bespeelt een instrument waarvan ik niet de naam ken. Snaren in een houtendoos die hij lijkt te strelen met een stokje met zachte bol aan het einde van het gereedschap. De melodie is exotisch, oost Europees...zo'n deuntje dat je eindeloos kan horen, als een soort mantra. Het klinkt -zoals het hoort-melancholisch. Een zuchtje weemoed en herinnering aan 1994. Het zucht door mij heen. Ik was 22 en verbleef vanwege een ESF uitwisseling in Roemenië.
De directrice van de universiteit had gouden kranen in huis en de zigeuners sliepen met de kippen in de bomen. Kinderen in pyama in de psychiatrie, met als enige therapie; morfine. Bejaarden die met zessen een slaapkamer deelden en de gastheer van mijn logeeradres -met zware hersenbeschadiging na een hersenbloeding- vergreep zich graag terloops aan mijn kruis. Van dat laatste maakte ik geen drama, de rest was al dramatisch genoeg.
Ik passeer en neem mij voor op de terugweg te doneren.
Dan begint er iemand te roepen en het meest - voor mij- onvoorstelbare gebeurt.
Een grote man staat voorover gebogen over het instrument te roepen naar de muzikant ;"dit deuntje speelde je twintig minuten geleden ook al he"!? Hij verstoort het spel en herhaalt zijn opmerking zo luid dat iedereen stopt en kijkt naar wat er gebeurt. "Jij ken niet spelen he, jij ken maar 1 liedje he!? En nu nog luider; "1" en hij gebruikt zijn wijsvinger erbij, de man glimlacht nederig terug en zet opnieuw zijn deuntje in. Dan schreeuwt de man haast in het gezicht van de muzikant, "Jij ken eigenlijk helemaal niet spelen he!? Als jij echt zou kunnen spelen kreeg je wel iets van me, maar jij ken niet spelen!" Hij lacht voluit, de triomf over zijn opmerkingsvermogen vierend en de mensen om hem heen lachen mee, hard en hartelijk en vervolgen hun weg.

Wat overblijft is verstomming

stilte...








AromaJose

Posted by Sindy Wed, April 24, 2019 10:19:14


Een bezoek aan het woonhuis van Jose en Pilar in Tias was in één woord; overweldigend. Alles in het huis is een souvenir aan zijn leven, zijn rijke geest, ruime hart, scherpe blik op de maatschappij en zalvende gloed vol mededogen. Alles in het huis was als een relikwie voor mij. Ik was extatisch en kon het niet bevatten, ik durfde niets aan te raken terwijl ik een streler ben- ook van objecten. Ik had de dingen een voor en willen vastpakken, structuur onder mijn vingers willen voelen, gewicht willen ervaren, besnuffelen, ja zelfs likken, ik heb een fetisj voor Jose en zijn "spullen".
De extase begon met een paar lichtflitsen en toen werd mijn Psoas diep aangetrokken en losgelaten, mijn hele wezen werd gedoopt in de gelukzalige energie die zo vibrant was dat ik er regelmatig van moest huilen. Zouden er dergelijke epileptische aanvallen bestaan? Of was dit ook een soort van spiritueel orgasme? Wat het ook was; ik kwam Thuis in Jose zijn huis.

Naast enkele mooie privé foto's van mijn Lief en mezelf, heb ik andere foto's nooit zo vaak bekeken als de foto's van het huis van Jose en Lanzarote.

De keuken; witte omkadering, donker houten keukenkasten en overal servies, op de kasten de aardewerken potten, de servetten op tafel met de initialen van Pilar en Jose S, het krullende P, J, S boompje - waarvan ik een exemplaar in mijn Yoga-schrijf kamer koester. Maar vooral het aroma van Portugese koffie, dat was de apotheose van het bezoek.
In de overgang tussen binnen en buiten, nam ik plaats in de lichte stoelen (2e) foto en kreeg koffie geserveerd.
Toen Jose nog leefde ontving hij regelmatig wildvreemde bezoekers die zich aandienden voor een praatje met hem, het was in deze keuken waar hij hen koffie aanbood.

De keuken deed denken aan de keuken van mijn grootouders, die in de jaren '70 - meteen na Franco's vertrek, in de wintermaanden hun toevlucht in Spanje zochten. De geur van koffie herinnert aan mijn eerste levensbehoefte, letterlijk. Als baby kreeg ik van melk teveel slijm in mijn keel, ik snakte als het ware naar adem, de huisarts adviseerde mijn moeder om koffie bij de melk in het flesje te mengen. En zo kreeg ik steeds meer koffie binnen. Nog steeds drink ik twee koppen koffie per dag, wanneer ik de koffie bijvoorbeeld op vakantie vergeet, heb ik om precies 12 uur s'middags al een raar hoofd, kun je nagaan.............. toch wil ik er niet van af en hoef ik er niet van af. Ik geniet er nog steeds van.
Waren het al die ingrediënten bij elkaar die voor deze verzengende climax zorgden? Mijn Lief snapte er alles en niets van en hij bleef aanwezig en zacht, hij was geraakt/ontroerd denk ik. Op die momenten ben ik geen sociale reisgenoot, ik besef nu pas dat ik dan ook niet goed meer kijken kan; ik heb gemist welke boeken op tafel lagen en wat er allemaal op de koelkast prijkt. Wat was het voor een wijn die daar geopend in een hoekje staat? De diversiteit aan servies. Enfin dat is wat extase dus ook kan doen, je buitenste binnen keren...... totaal voldaan was ik na dit magische bezoek. Het had mij naar een diepere, ruimere en hogere laag gebracht, ik was er stil van.
Ja de ervaring deed denken aan een liefdespel. Dat wat zo aantrok werd juist door en in de aantrekking overstegen; alsof ik regelrecht in de armen van de Onbewogen Beweger was beland en dat was alles overstijgend zalig.

Het object van begeerte werd door mij geobjectiveerd doordat de beleving materie overstijgend werd in plaats van materie bindend. En juist in die objectivering vond de vonk van de ervaring van het liefdesspel plaats. In Tantra proberen we voorbij de begeerte te komen o.a. omdat de objectivering van het subject de interactie doet stollen.
Er zijn zogenaamde Tantra benaderingen waarin de begeerte als ware het minderwaardig, wordt weggezet. In tegensteling tot dat uitgangspunt moedigde Osho juist aan om het onvermijdelijke met beide handen aan te pakken en lustig door de begeerte heen te gaan; ik volg zijn benadering wat dit betreft wel. Juist het taboe laat zien waar de macht ligt. Laten we ons "bevrienden" met dat waarvan we liever afstand nemen, dat wat we willen "bevreemden". We komen we dan niet voorbij de begeerte, laten we het bea(de)men, laat het passeren zodat wij het kunnen passeren, zodat het ons passeert, laten we er samen door heen ademen en verbinding met ons hart houden.

In de situatie van het huis van Jose en mijzelf is er geen interactie mogelijk en omdat het fysiek dode materie is en de intentionaliteit al platonisch van aard is, is dus het vergelijk met de interactie in het liefdesspel mank.

Toch doet dit een vermoeden aan mij suggereren dat de verbinding met de eigen interne beleving van de begeerte van het object, de brug slaat naar verbinding met het subject, de ander.....en dan stroomt het.

Misschien schrijf ik de volgende keer over zijn slaapkamer ;-)

In september aanstaande bezoek ik zijn huis opnieuw, ditmaal ga ik echt kijken.































Gesprek 2Levenslust

Posted by Sindy Wed, April 10, 2019 12:19:17

Blog image
Dus stuurde ik bloemen op papier.
Ik ontving de groeten uit Limburg terug met een voorstel ons te treffen de eerst volgende zaterdag aan de voorzijde van treinstation Maastricht.
Het was zonnig en warm, het roestbruine baretje bleef in de tas en het zijne thuis. Ik word niet herkend.
Loek (was de bijnaam toen hij klein was; ik wil zijn naam niet plaatsen hier) draagt zijn rechter badstoffen witte sok over zijn broekspijp heen, de linker blijft onzichtbaar. Ik kan zien dat hij spaarzaam met kleding is, de blauwe katoenen manchetten rafelen, dat is lastig bij een gebreide trui. Al snel toont hij aan mij een mouw van zijn cowboy ondergoed uit halverwege de vorige eeuw, een gat aan de elleboog heeft hij provisorisch handmatig dichtgenaaid, een bijzonder exemplaar. Hij draagt een versleten vrouwen horloge met hoefijzertjes; (geluksbrengertjes) tussen het bandje en het klokje; tussen de verbinding met de tijd, denk ik dan.
Bij de vierde kapper had hij geluk vanochtend, hij kon geknipt worden, vertelt hij, hoewel de kappers het niet zo druk leken te hebben en hij maar vijf minuten werk kost, hadden ze hem toch geweigerd.
Hij bekijkt me goed en zegt dat hij niet wist dat ik bruine ogen heb, hij kijkt op mijn verzoek nog eens en ziet dat ze groen zijn, donker dat wel. Dan zegt hij "ik had een andere neus in gedachten"; ik voel lichte irritatie, "wat maakt mijn neus nou uit (het is geen grote neus, geen lange neus, een kleine soms breed als ik niet voldoende lucht binnen krijg, een stop een dop zegt mijn geliefde wel eens, vroeger was het meer een wipneus, ik trek er soms aan om haar langer te maken en met lachen probeer ik haar niet te breed te laten worden, maar een spontane echte lach is sneller dan mijn bewustzijn)" en tot mijn verbazing herhaalt hij dat nog eens; ik weiger om hem te vragen wat hij dan verwacht had. Ik laat het fijn(tjes) bij hem en triomfeer over mezelf dat ik me niet heb laten verleiden door mijn eigen onvrede met mijn neus waaraan een wildvreemde mij zonder pardon herinnert. Bekijk het maar, is mijn stil idee.
We gaan op pad en ik weet niet wat de route wordt, ik vraag om dat in het zonlicht te doen en dat is goed.
Loek vertelt meteen dat het leven niet geworden is wat hij ervan gehoopt had. Even bedenk ik met spijt richting mijn privé tijd dat het mogelijk is dat ik met een hopeloos en/of psychiatrisch persoon van doen heb, allerlei klasseringen schieten door mijn hoofd, ik ken deze wildvreemde heer per slot van rekening natuurlijk niet. Dan besluit ik dat hoe het dan ook zij, ik ben er nu toch, ik wel wat tijd met deze heer kan doorbrengen, één keer dan. Het was begonnen met een fout zegt hij, waarna een cascade van pech volgde. Neen er was niet veel geluk in het leven geweest,............. ik denk aan de hoefijzertjes aan zijn horloge.
Rebels als hij was keerde hij op jonge leeftijd naar Amsterdam, het was de hippietijd, ik reken en merk dat ik me misrekend heb, Loek is veel jonger dan ik dacht. Loek rookte wiet, veel wiet en hij zorgde ervoor dat hij niet in legerdienst moest door een S5...........niet zo best eigenlijk. Omdat Loek vervolgens vanwege zijn S5 niet voor 100 werd aangezien raakte hij de eerste tijd moeilijk aan het werk. Hij besloot dat hij Limburg van wiet kon voorzien, dat zou wat geld in het laadje brengen. Echter bij Weert werd hij aangehouden en Loek kreeg een strafblad welk hij verzweeg voor toekomstige werkgevers met voor de hand liggende gevolgen van dien. Tweemaal was er een vijf jaar durende relatie. Loek vond het heerlijk om high en dronken te zijn en dan lekker te swingen, dit werd hem bijna fataal toen een aantal mannen zich aan hem geërgerd hadden en hem in elkaar sloegen. Loek belandde in het ziekenhuis alwaar hij besmet bloed kreeg toegediend, hep C en het was gedaan met drinken en uitgaan. Loek trok bij zijn ouders in. De boerenwoning had nog een extra ruimte waar zijn appartement werd geïmproviseerd.
Hij had graag willen werken, maar hij was nergens welkom geweest.
Zijn ouders stierven, bijna in dezelfde week, maar dat had hij kunnen voorkomen. ALLES in het ouderlijk huis was sinds vijftien jaar hetzelfde gebleven. Loek denkt er nu wel over om de kostuums van zijn vader en jurken van zijn moeder te verkopen. Loek verzamelt zelf kleding, fietsen, bromfietsen, boeken, postzegels, fruit stickers. Hij is gevoelig voor verzamelen.
in de winter verblijft hij graag twee maanden in Zuid Spanje, maar nu zijn zus terug uit Jordanië is en in een psychiatrische kliniek verblijft moet hij haar wekelijks wel kunnen bezoeken, ook al heeft ze dat niet zo graag.
"Ik was wel zenuwachtig voor onze afspraak" zegt Loek en ik vraag waarom. Het was namelijk niet in mij opgekomen dat deze heer mij hoopvol als mogelijke liefdes kandidaat had gezien.
Loek verlangt naar een partner, hij heeft een aantal duidelijke criteria: ze moet praktiserend rooms katholiek zijn en absoluut geloven in de onbevlekte ontvangenis van Maria, ze moet rond de 55 jaar zijn en Frans spreken, want dat doet hij ook graag.
Het is zijn plan om bij het VVV kantoor in Luik te vragen naar een huwelijksbureau.

Bij ons afscheid kijkt hij me heel ernstig aan en zegt dan "u moet de Zonnewende van Fatima lezen, dat is echt gebeurd, echt waar, dan kunt u niet meer niet geloven." Dan vraagt hij of het een goed gesprek was en ik zeg dat ik denk van wel, ik zeg niet dat het misschien iets te weinig wederkerig was. We wensen elkaar het beste en zwaaien nog een paar keer naar elkaar. Hij zwaait zijn rechter been over zijn sportfiets.
Ik neem de trein en ik besef dat het DUS bestaat dat het leven niet is wat je ervan hoopt en dat dit geen moment hoeft te zijn maar een heel leven lang kan duren.
Ik denk aan ons herkenningsgevoel van niet synchroon met de huidige tijd te zijn. Dat het bestaat dat je er totaal geen vat op krijgt, ik denk aan James Dean.........Rebel without a cause.
Ik denk aan het horloge........waarschijnlijk is het oorspronkelijk niet het zijne. Ik stel mij voor dat toen zijn moeder overleed, haar tijd op was, hij het horloge van haar overnam. Haar bandje met schitterende geluksbrengertjes, zijn gelukzoekertjes.
Zijn geloof inclusief het zesmaal bidden per dag houdt hem op de been. Zijn retorische vraag dat de kleding van zijn ouders vast nog wel door deze of gene gewild zou zijn - net als hijzelf, verstilde het gesprek. Dat leek de enige manier om die mogelijkheid niet de mond te snoeren. Loek leeft van de hoop op beter.

Met een vleugje weemoed laat ik mij door de trein terug naar Elsloo voeren, waarna ik met de auto de landsgrens overbrug.................blijft dit gesprek nog een poosje na zoemen............






















GesprekLevenslust

Posted by Sindy Tue, March 19, 2019 08:04:31

Mijn oranjebruine baret ontmoet een zwarte baret. Vriendelijk gezicht omgeven door rossig grijze baard. Jeugdig korenbloem blauw staart in mijn ogen. Een heer op leeftijd met knoestige wandelstok, veldtasje stoer schuindragend, alsof hij pelgrimeerd...op weg naar Sint Joep Sittard vertelt hij later. Lacht naar me en zegt dat in het Duits de aankondiging dat de uitgang aan de linkerzijde van de trein is, preciezer en dus correcter wordt uitgedrukt.
We delen beide onze beleving van de lach, die heel je lichaam ontspant. Dan op de valreep vertelt hij hoe dorpsgenoten hem aanspreken wanneer hij buiten stapt....en aan de wandel? We lachen. Dan ernstig, hij verlangt naar een gesprek, een echt gesprek. Hij zegt me zijn adres, hetzelfde als mijn voormalig, ander dorp. Dat onthou ik wel.







EstrellaJose

Posted by Sindy Sun, March 17, 2019 12:13:32

Blog image

Het zondag-ontbijt, liefdevol bedrevenLevenslust

Posted by Sindy Sun, March 17, 2019 11:35:48

Jacques de Visscher, hoogleraar Hermeneutische Fenomenologie, schrijver van diverse filosofische boeken, gaf mij in een van zijn meditatieve college samenkomsten een inkijk in zijn rijke beleving van het ontbijt op zondag.
Jacques de Visscher, uiterlijk gelijkend op Karl Marx was op dat moment reeds nabij de zeventig. Hij sprak langzaam, duidelijk, zacht.....uiteraard zeer wel en precies formulerende, dat wat ook wat de methode van de HF van ons vroeg. Hij bracht mij naar een oord van schijnbaar voorbije tijden waarvan we de essentie nog altijd in ons dragen en het was alsof hij het zaad in ons deed ontkiemen. Magisch dichtbij, soms ongemakkelijk intiem.
Ik leerde dat het benaderen zonder analyse niet ontkrachtend maar juist een ode kan worden. Een ode aan dat Wat is, ja dat komt in de buurt van een religieuze ervaring.

Zo schetste hij de ontbijttafel, van gewassen en stijf gesteven maagdelijk wit tafellaken door de hand en liefdevolle toewijding van moeder de vrouw verzorgd, tot het moment de gehuwde partners- Beminde Geliefden van de voorbije nacht, nog in die Gloed van Gewijde Intimiteit elkaars tafelpartner worden. De voldoening van de bedreven liefde nog navierende, met verheugende blik in het Nu en naar de potentie van de toekomst.....ahhhhh, het doet bijna ouderwets romantisch aan, Ooooooo wat een Rijkdom, hoe vibrerend, hoe "touching".

Verlangen, Liefde Vieren zit hem in de details. De Indiërs weten dat heel goed. Seksualiteit begint overdag in het niet seksuele. Om te spelen hoef je niet naar de speelplaats, het kan op elk moment al duurt het maar een halve fractie.

Jacques en Jose zouden vast wel Vrienden zijn geweest. De mijne in ieder geval wel.












Het Schijnbestaan Levenslustige

Posted by Sindy Sat, March 16, 2019 19:56:38

Het Schijnbestaan van Jose; niet eerder zo'n trage roman gelezen, het leest als een schilderij, het is vooral meditatief, alsof de woorden zijn neergestreken op het papier, als een verdwaalde uil tegen de schemering in je achtertuin. De woorden koesteren, strelen, het is een ode aan de gewone kleine conventionele man die graag vasthoudt aan tradities en worstelt met al het nieuwe. Het is een allegorie van vlees en bloed op de allegorie van "De Grot" van Plato. Het beschrijft het leven van een Pottenbakker wiens dagelijkse bezigheid en overleving achterhaald wordt in deze nieuwe maatschappij en wiens overleving uitdooft en uitsterft. En toch hoop vindt.

Toevallig was ik zelf ook ooit beginnend pottenbakker. Het was in de periode waarin ik- in mijn eentje - opkrabbelde vanuit een zware burnout. Het was rond het jaar 2000. Op een zondagochtend vertrok ik met mijn station wagon (aangeschaft om dingen aan te schaffen of kwijt te raken, tegen mijn vader had ik gekscherend over de aanschaf van de auto gezegd "kan ik mijn nieuwe hobby van begrafenisondernemer uitoefenen", waarop mijn pa wat wrang had geglimlacht) naar een keramiekmarkt. De wagen was volgeladen met de door mijn handen en ogen en Wil vervaardigde objecten, aarde, lucht, water en vuur, hoe had ik me nog meer in mijn element kunnen voelen!? Ik bedacht dat het mogelijk was dat ik niks zou verkopen en ik merkte dat die gedachte me niet verontrustte, me zelfs kalm deed voelen. s'Avonds reed ik naar huis met een lege wagen, een leeg gevoel en een volle beurs. Alsof ik niet meer compleet was, alsof ik voor Faust had gespeeld.....

Jose schreef odes aan de ambachtsman, de handenarbeider, de landarbeider....dat was oogstende arbeid. Het vloeide voort uit je eigen inspanning, je handen met eventueel een door je handen gehanteerd hulpstuk. Een kom klei ontstaat uit een klomp klei. Een brood uit een klomp deeg en OOOOOooo wat geniet je extra van het zelfgemaakte brood. Zelf gemaakt brood Vieren we! Spullen die vanuit de handen zijn ontstaan, staan dichter bij ons zelf, alsof we ze gebaard hebben. Zeker als je bedenkt dat je hand chakra's in directe verbinding met je hart staan. Tegenwoordig laten de modern ingerichte woningen vooral wit, wit, wit toe en af en toe een gekleurd muurtje. Er zijn geen herinneringen te vinden, versieringen vanwege het gevierde (misschien een klein afgebakend hoekje staat een paar foto's toe van ons geweldige leven of een afbeelding van een boeddha) maar vooral versieringen die ook weer losgekoppeld zijn van ons leven of een leven. Ze zijn een product uit het schijnbestaan.
En zo vervreemden we steeds verder weg van arbeid die ons verbindt......en van een leven in verbondenheid.

We raken vervreemd door en van een vervreemdende arbeid die ons leven bepaalt, hoe ingewikkelder de arbeid en verder van onze handen af, hoe minder we ons persoonlijk betrokken voelen. We verblijven in de greep van de objectivering.
En die objectivering grijpt om ons heen.
Werp eens een blik in de woning van ouderen, de inrichting verklapt of de persoon werd toegestaan zelf de regie te behouden of dat de kinderen voor het gemak met praktisch geweten hebben huisgehouden. De psychologie van het fenomeen woninginrichting............

In het boeddhisme wordt vooral onthechting nagestreefd, materialisme is van ego-istische aard. Maar degenen die boeddhisme naleven, wonen in een hoogst onpersoonlijk klooster en bedelen hun overleving bij elkaar, zij hoeven niet te arbeiden.
Zelf heb ik ontdekt dat het voor mij wel belangrijk is om na en liefst ook onderwijl de arbeid omgeven te zijn met schoonheid, spulletjes, herinneringen, planten, objecten die eigen-standig hun plek innemen, waartussen ik me verbonden kan voelen en transparant kan worden......vormloos, leeg en toch zo vol.
















Dit ben ikLevenslustige

Posted by Sindy Fri, March 08, 2019 15:22:41

Blog imageSindy, Lanzarote, 2018