Levenslust

Levenslust

“Inside us there is something that has no name, that something is what we are.” (Blindness Jose Saramago)

Een blog over Levenslust met Jose de Sousa Saramago (16 nov 1922-18 juni 2010) als boegbeeld. Dit blog is een uitnodiging om ook jouw verhaal te plaatsen al dan niet anoniem over verlangen, over passie en het gebrek eraan, over wederzijds en tekort verstaan, over je verhouding ten aanzien van je zelf, de ander(en), over het (on)mogelijke, over je bestaan, over wat was en niet was, over dat wat jouw lijntje of lont is met en in je bestaan. Voel je vrij te delen in mede-menselijkheid. Met Jose in de achtergrond, Mensch onder de mensen, WELKOM!

Een kleine moord

LevenslustigePosted by Sindy Tue, May 07, 2019 17:54:47
Tijdens het middaguur wandel ik graag in een park en soms ook in de stad. Dinsdag, marktdag in Eindhoven. Een enkele straatmuzikant geeft kleur. Een ingetogen man van meer dan middelbare leeftijd bespeelt een instrument waarvan ik niet de naam ken. Snaren in een houtendoos die hij lijkt te strelen met een stokje met zachte bol aan het einde van het gereedschap. De melodie is exotisch, oost Europees...zo'n deuntje dat je eindeloos kan horen, als een soort mantra. Het klinkt -zoals het hoort-melancholisch. Een zuchtje weemoed en herinnering aan 1994. Het zucht door mij heen. Ik was 22 en verbleef vanwege een ESF uitwisseling in Roemenië.
De directrice van de universiteit had gouden kranen in huis en de zigeuners sliepen met de kippen in de bomen. Kinderen in pyama in de psychiatrie, met als enige therapie; morfine. Bejaarden die met zessen een slaapkamer deelden en de gastheer van mijn logeeradres -met zware hersenbeschadiging na een hersenbloeding- vergreep zich graag terloops aan mijn kruis. Van dat laatste maakte ik geen drama, de rest was al dramatisch genoeg.
Ik passeer en neem mij voor op de terugweg te doneren.
Dan begint er iemand te roepen en het meest - voor mij- onvoorstelbare gebeurt.
Een grote man staat voorover gebogen over het instrument te roepen naar de muzikant ;"dit deuntje speelde je twintig minuten geleden ook al he"!? Hij verstoort het spel en herhaalt zijn opmerking zo luid dat iedereen stopt en kijkt naar wat er gebeurt. "Jij ken niet spelen he, jij ken maar 1 liedje he!? En nu nog luider; "1" en hij gebruikt zijn wijsvinger erbij, de man glimlacht nederig terug en zet opnieuw zijn deuntje in. Dan schreeuwt de man haast in het gezicht van de muzikant, "Jij ken eigenlijk helemaal niet spelen he!? Als jij echt zou kunnen spelen kreeg je wel iets van me, maar jij ken niet spelen!" Hij lacht voluit, de triomf over zijn opmerkingsvermogen vierend en de mensen om hem heen lachen mee, hard en hartelijk en vervolgen hun weg.

Wat overblijft is verstomming

stilte...








  • Comments(0)//blog.yogamaasmechelen.be/#post9

Het Schijnbestaan

LevenslustigePosted by Sindy Sat, March 16, 2019 19:56:38
Het Schijnbestaan van Jose; niet eerder zo'n trage roman gelezen, het leest als een schilderij, het is vooral meditatief, alsof de woorden zijn neergestreken op het papier, als een verdwaalde uil tegen de schemering in je achtertuin. De woorden koesteren, strelen, het is een ode aan de gewone kleine conventionele man die graag vasthoudt aan tradities en worstelt met al het nieuwe. Het is een allegorie van vlees en bloed op de allegorie van "De Grot" van Plato. Het beschrijft het leven van een Pottenbakker wiens dagelijkse bezigheid en overleving achterhaald wordt in deze nieuwe maatschappij en wiens overleving uitdooft en uitsterft. En toch hoop vindt.

Toevallig was ik zelf ook ooit beginnend pottenbakker. Het was in de periode waarin ik- in mijn eentje - opkrabbelde vanuit een zware burnout. Het was rond het jaar 2000. Op een zondagochtend vertrok ik met mijn station wagon (aangeschaft om dingen aan te schaffen of kwijt te raken, tegen mijn vader had ik gekscherend over de aanschaf van de auto gezegd "kan ik mijn nieuwe hobby van begrafenisondernemer uitoefenen", waarop mijn pa wat wrang had geglimlacht) naar een keramiekmarkt. De wagen was volgeladen met de door mijn handen en ogen en Wil vervaardigde objecten, aarde, lucht, water en vuur, hoe had ik me nog meer in mijn element kunnen voelen!? Ik bedacht dat het mogelijk was dat ik niks zou verkopen en ik merkte dat die gedachte me niet verontrustte, me zelfs kalm deed voelen. s'Avonds reed ik naar huis met een lege wagen, een leeg gevoel en een volle beurs. Alsof ik niet meer compleet was, alsof ik voor Faust had gespeeld.....

Jose schreef odes aan de ambachtsman, de handenarbeider, de landarbeider....dat was oogstende arbeid. Het vloeide voort uit je eigen inspanning, je handen met eventueel een door je handen gehanteerd hulpstuk. Een kom klei ontstaat uit een klomp klei. Een brood uit een klomp deeg en OOOOOooo wat geniet je extra van het zelfgemaakte brood. Zelf gemaakt brood Vieren we! Spullen die vanuit de handen zijn ontstaan, staan dichter bij ons zelf, alsof we ze gebaard hebben. Zeker als je bedenkt dat je hand chakra's in directe verbinding met je hart staan. Tegenwoordig laten de modern ingerichte woningen vooral wit, wit, wit toe en af en toe een gekleurd muurtje. Er zijn geen herinneringen te vinden, versieringen vanwege het gevierde (misschien een klein afgebakend hoekje staat een paar foto's toe van ons geweldige leven of een afbeelding van een boeddha) maar vooral versieringen die ook weer losgekoppeld zijn van ons leven of een leven. Ze zijn een product uit het schijnbestaan.
En zo vervreemden we steeds verder weg van arbeid die ons verbindt......en van een leven in verbondenheid.

We raken vervreemd door en van een vervreemdende arbeid die ons leven bepaalt, hoe ingewikkelder de arbeid en verder van onze handen af, hoe minder we ons persoonlijk betrokken voelen. We verblijven in de greep van de objectivering.
En die objectivering grijpt om ons heen.
Werp eens een blik in de woning van ouderen, de inrichting verklapt of de persoon werd toegestaan zelf de regie te behouden of dat de kinderen voor het gemak met praktisch geweten hebben huisgehouden. De psychologie van het fenomeen woninginrichting............

In het boeddhisme wordt vooral onthechting nagestreefd, materialisme is van ego-istische aard. Maar degenen die boeddhisme naleven, wonen in een hoogst onpersoonlijk klooster en bedelen hun overleving bij elkaar, zij hoeven niet te arbeiden.
Zelf heb ik ontdekt dat het voor mij wel belangrijk is om na en liefst ook onderwijl de arbeid omgeven te zijn met schoonheid, spulletjes, herinneringen, planten, objecten die eigen-standig hun plek innemen, waartussen ik me verbonden kan voelen en transparant kan worden......vormloos, leeg en toch zo vol.
















  • Comments(2)//blog.yogamaasmechelen.be/#post2

Dit ben ik

LevenslustigePosted by Sindy Fri, March 08, 2019 15:22:41
Sindy, Lanzarote, 2018



  • Comments(0)//blog.yogamaasmechelen.be/#post1